Polen

Na maanden lang  wachten op de (naar verwachting)  leukste vakantie sinds tijden, was het op zondag 21 februari eindelijk zo ver. Met mijn nog versufte brakke hoofd zeulde ik sloffend in de vroege ochtend naar de bushalte bij school, om zo een reis van een grove negenhonderd kilometer samen met mijn vrienden en een aantal toekomstige vrienden af te leggen naar Polen. En inderdaad, het was een leuke vakantie; een topweek! De lachwekkende, emotionele, indrukwekkende en adembenemende  momenten waren niet aan te slepen, evenals de mooie herinneringen die de reis heeft achtergelaten.

Een aantal sanitaire stops, een houten kont, veel Red-Bull en honderd nutteloze foto’s later (van de binnenkant van een bus), maakten we ons eerste culturele uitstapje naar het  ‘Haus am Wansee’ in de buurt van Berlijn. Dit is de villa waar de Jodenvervolging door een aantal hooggeplaatste cognac drinkende, sigaarrokende nazi officieren is afgesproken, aldus de Nederlandse gids. Maar eigenlijk was de meerderheid gewoon blij dat na twee uur zitten in een bus, ze in deze gigantische villa, -naast een overvloed aan historie en toch wel schokkende documenten die tentoongesteld lagen,  ook een schone wc hadden.

Nadat een  vermoeiende busreis  zijn  we gearriveerd op onze eerste slaapplek: een jeugdhotel in Berlijn. De sleutels werden uitgedeeld, de tassen werden uitgepakt en het was eindelijk tijd om lekker niks te doen op de aangewezen kamer. Het maakte ons dan ook totaal niet uit dat de bedden gammel waren  en het formaat hadden voor een kind van twaalf, want het was een stuk beter dan rechtop zitten in een bus.

Met een uitgerust hoofd en een gevulde buik(het eten is Duitsland was prima) trokken we de prachtige stad Berlijn in. En om eerlijk te zijn: je kon dit uitstapje wel adembenemend noemen; het kippenvel schoot  over mijn rug toen ik keek naar het prachtige verlichte bouwwerk: ‘de Brandenburger Tor’, met een zeer getalenteerde straatmuzikant die prachtige muziek speelde op de achtergrond. Evenals de Reichstag die we hebben bezocht , verstoppertje spelen tussen de 2177 betonnen blokken die samen het Holocaustmonument vormen  en de geweldige toelichtingen bij alle monumenten en  van meneer Schuitema, was Berlijn indrukwekkend. Ik zal  het dan ook zonde vinden om deze stad en de bijzondere cultuur die het bied, niet eens vaker te bezoeken.

Van Berlijn hobbelden we(letterlijk) naar Krakau, waar we tijdens de reis de volgende dingen aanschouwden: daklozen die prullenbakken doorspitten, zebrapaden op de snelweg, zogenaamde verharde wegen waar je niet harder kán dan dertig, een overvloed aan tuinkabouters, zwarte sneeuw en afval langs de snelweg, rare vieze mannetjes die vuil verbranden en wc’s waar ik niet naar binnen durfde te stappen(en dit heb ook niet gedaan). Dat is kort samengevat de heenreis. Ik vond het grappig, maar tegelijkertijd ook een beetje zielig om dit bij elkaar geraapte zooitje dat het communisme heeft achtergelaten te aanschouwen buiten de grote toeristische steden om. Daarentegen heeft het wel voor veel tranen en zere kaak- en buikspieren gezorgd.

In tegenstelling tot de snelwegen en de babybedjes in Berlijn kon je ons hotel in Krakau eigenlijk wel vijf sterren geven: de kamers zagen er super uit, beter dan verwacht, aangezien het Poolse platteland toch wel je verwachtingen sterk naar beneden haalt. Er waren douches, er was digitale TV, schone bedden en ruimte genoeg om de hele vloer te bedekken met de inhoud van de tassen(tot deze conclusie zijn we gekomen door de kamer naast ons). 

Ons eerste etentje is Krakau was super; in een klein restaurantje genaamd ‘Chata’, hadden een aantal koks vier uur lang voor ons staan zwoegen  en zelf toen kregen we het eten nog te laat. Wat je dan verwacht is dat het natuurlijk heerlijk is  en dat was het! De Poolse gerechten zagen er misschien niet allemaal even smakelijk uit,  maar ik moet zeggen dat schijn bedriegt en ik net als de meerderheid heb genoten van de grote houten bakken vol met voedsel .  Die als geroepen kwamen na weer een vermoeiende busreis.
 
Ook kwam in Polen genoeg ochtendgymnastiek  aan de orde, want nadat we afgereisd waren naar de ingang van een van de oudste zoutmijnen ter wereld, mochten we nu 378 houten treden af om wanden van zout, trappen van zout, beelden van zout, zout water, met zout doordrenkte houten bielsen en zelf een ondergrondse kerk van zout te aanschouwen. We kwamen er bijvoorbeeld achter dat ´Salut´ en ´Salaris´ afstammen van ´Salt(zout)´. Dit was al met al een leuke ervaring, vooral toen we te horen kregen dat we aan het eind van de ondergrondse wandeltocht we gelukkig met vijf mensen tegelijk in een lift van 1 bij 1,50 werden gedrukt om met vijf meter per seconde weer naar de oppervlakte geschoten te worden.

Verder volgde er nog een bezoek aan een zeshonderd- jaar-oude kathedraal die tot mijn grote spijt niet meer zoveel indruk maakte na al de hele ochtend rondgesjouwd te hebben in een zoutmijn. Bovendien wilde eigenlijk de meerderheid gewoon lekker in de zon zitten met de gedachte dat de wintersporters een vertraging van acht uur hadden opgelopen. Dit in tegenstelling tot ons, want onze  hele reis was gladjes verlopen.

Nadat we hadden bijgetankt bij de Burgerking en weer vijftig szloty lichter waren aan nutteloze souvenirtjes, konden we ons volgende culturele uitstapje maken naar  een prachtig maar saai paleis. Persoonlijk vond ik dit  de domste fout in het programmaboekje. We waren moe, onze voeten waren rauw en we hadden gewoon teveel cultuur gehad voor een dag om hier nog enige interesse te tonen voor een paar honderd-jaar-oude doeken die aan de muur hingen.

Een kroegje en een goede nachtrust later was het dan tijd om nog meer cultuur te aanschouwen; De fabriek van Schindler die helaas niet bepaald af was en waar weer een gezonde dosis ochtendgymnastiek aan vooraf ging (Het lag aan de andere kant van de stad). Dit werd gevolgd door het tripje dat ons misschien wel de meest lachwekkende foto’s heeft bezorgd; de joodse wijk en waar op de joodse begraafplaats alle heren een mooi wit keppeltje mochten dragen  en de dames ons mochten uitlachen.

Begin de middag kregen we weer de gelegenheid om  met  onze voedselpakketten (die we elke ochtend kregen ter vervanging voor broodjes kebab en Mac Donalds), even snel op de foto gaan met een man die verkleed was als een peper, gevolgd door een hoogtepunt van de vakantie: de crazy guides! We reisden samen met dreadlocks dragende hippie studenten af in een tram naar een door Stalin achtergelaten utopie van ‘het paradijs’, wat eigenlijk meer een hel was met veel betonnen flats, rommelige kapotte wegen en winkels waar je voor twee euro een kilo kleding kon kopen.

Racen in Trabantjes, rondreizen in een ,speciaal voor ons gereserveerde,  tram  en een appartement bekijken waarvan het interieur 60 jaar lang bewaard was gebleven.  Hier  waren denk ik de gidsen die ons het meeste  geboeid hielden door de geweldige en originele manier waarop ze de rondleiding gaven; want naast ons op een hele artistieke manier historische informatie te verschaffen, waren we ook nog een paar Poolse scheldwoorden en lachbuien rijker.

Ik ben er van overtuigd dat het bezoek aan Auswitsch toch wel de meeste emoties los maakte; na een busreis van een anderhalf uur, waarbij iedereen wel een goed beeld kreeg van het concentratie- kamp door de toelichting die meneer Schuitema, kon ik toch niet meer dan net als de rest van de bus even dichtslaan van ongeloof. Want met deze vakantie krijg je kans,  naast een hoop vrije tijd en leuke momenten, de plek waar een ruime anderhalf miljoen mensen zijn vermoord te bezichtigen.

De haren, koffers, brillen, kledingstukken en foto’s van duizenden mensen lagen hier achter glas tentoongesteld in stenen barakken die deze mensen nog geen vijftig jaar geleden hebben gehuisd. Door de complete stilte en eigenlijk niet weten waarover te praten, kwamen we er naderhand achter dat de meerderheid zo met stomheid was geslagen, dat de emoties die je verwacht te voelen niet aan de orde waren. Persoonlijk had ik momenten waarop ik wel een brok in mijn keel kreeg(bijvoorbeeld toen we de ijskoude gaskamers binnenliepen), maar voornamelijk was ik niet blij noch verdrietig.

Na allemaal gedachten gedeeld te hebben en even weer bedaard van het indrukwekkende kamp; stond er nog één cultureel bezoek op de lijst namelijk Auswitsch II. En ik moet zeggen, toen we langs de enorme lange hekken met prikkeldraad reden, de afgebrande barakken, en intacte barakken zagen, ik eigenlijk dacht dat ik me op een filmset bevond. Ik kon niet geloven dat dit ook werkelijk ook ergens voor gebruikt werd, maar toen we met z’n  allen naar de achterkant van het gigantische kamp liepen, realiseerde je je dat deze genocide toch echt is geweest. Dat die 1.6 miljoen moorden geen fabeltjes zijn. Auswitsch is dan ook een waarschuwing voor  ons; dat zulke dingen nooit weer mogen gebeuren.

Een voorspelling van meneer Schuitema was dat zodra we de bus instapten, er langzaam in plaats van een verdrietige, een hele gezellige sfeer zou ontstaan, maar zodra hij de microfoon aanzette snoerde hi j iedereen direct zijn mond. Het joods restaurant zou geweldig leuk zijn met culture joodse muziek en op de terugweg zou de helft van de kinderen zingend over straat lopen.Meneer zat er geen millimeter naast. De avond was precies zoals voorspeld; gezellig, leuk en een prima afsluiting van het weekje Polen.
Dus,  als je al plannen hebt voor deze vakantie volgend jaar of  als je je al hebt ingeschreven voor wintersport; zeg het af, want een weekje Polen met leuke mensen en een overvloed aan nieuwe dingen is het veel meer waard. Ik vond het onvergetelijk en zelf nu ik dit schrijf heb ik al weer zin om die kant op te hobbelen.

Klik hier voor het fotoboek