Trip to Londen

Tweede Pinksterdag was het dan zo ver. Om 7 uur ’s avonds verscheen de groep op het station in Coevorden. De onrust in de groep die aanwezig was op het station liet zien dat we zenuwachtig waren voor de dagen die komen gingen. Er reden treinen langs het station en wij maar denken
” Was dit de trein die wij moesten halen? ”  Allen wisten wij dat de trein rond even voor acht zou gaan vertrekken en het liefst met ons erin.

We namen afscheid van de ouders van de leerlingen en de aanwezige leraren en begonnen aan onze ontdekkingsreis naar het onbekende Engeland. Eerst de treinreis die ons tot Utrecht bracht.
Hier moest de bushalte naar Londen gezocht worden. Dus vragen maar aan iedereen die het weten kon waar die dan zou kunnen staan. Er stonden wel honderd bushalte borden en ja, een met de boodschap Euroliner.

Na een kleine poos wachten werden we beloond met een prachtige bus. Na het inladen en inchecken zochten we een plaats in de bus. Niet echt ruim maar je kon er goed zitten. Rond 12 uur begonnen de leerlingen slaperig te worden. Maar we werden opgeschrikt door de aankomst in Antwerpen. Bij aankomst bij de trein naar Londen moesten de paspoorten en id kaarten getoond worden. Ook werd de bagage gecontroleerd en goed bevonden. Dus op naar de trein met de bus.

Waggel waggel waggel en we stonden op de  rails. We mochten wel uit de bus maar niet tussen de voertuigen gaan staan. Ook mocht er niet gefotografeerd worden op de trein, want anders kon de sprinkler installatie geactiveerd worden. Althans dit werd ons verteld door de treinmachinist.
De reis met de trein duurde korter dan gedacht, en zo waren we in Engeland aangekomen. Nu het laatste stukje nog naar Londen en dan zouden we er zijn.

Dankzij de tip van mevr. Petit hebben we eerst maar even wat gedronken om de omgeving in ons op te nemen en daarna de Hop on Hop- bus genomen door Londen. We waren vroeg in Londen dus konden we in alle rust op zoek gaan naar de plek waar we moesten zijn voor die bus.

Zoeken naar de portefeuille met de ponden die wij hadden meegenomen uit Nederland, leverde enige stress op,  “waar is hij toch…”, maar de portefeuille zij niets terug.  Toch vonden we hem.  Hij zat verscholen in het donkerste hoekje van de tas van mevrouw Knegterink. Opstappen in de bus en snel naar boven om de stad te bekijken vanaf zo hoog mogelijk. De zon scheen in onze ogen en we hadden een mooi uitzicht. Tijdens deze tocht hebben we op de helft van de busrit besloten de koffers  in het hotel waar wij zouden overnachten te deponeren.  Zo gezegd, zo gedaan.

Even zoeken waar dit hotel dan zou moeten zijn, hoekje om, straatje terug, kruispunt over, stoplicht voorbij. WAAR ZIJN WE NOU. Zijn we er alllllllllllll! Moe!!!!!!!  NEEEEEE hoor.
En ja hoor uiteindelijk vonden we het hotel Pancras voor de overnachting in Londen.

Snel de koffers stallen en de bus  weer opzoeken. Het tweede deel van de busreis was het mooist.
Op deze dag werd er een deel van de busreis geblokkeerd door een actie van de Queen Mother.
We namen de boot over de Thames en bewonderden de bezienswaardigheden langs het water vanaf de boot. Een kleine voettocht langs de Big Ben. En ja, hij stond op Engelse tijd. Het is daar namelijk een uur vroeger dan bij ons in Nederland. We namen nu de groene lijn naar ons hotel en moesten nog een klein stukje lopen om bij het hotel te komen. Inchecken en onze hotelkamer bezichtigen. Ruim plaats voor onze welpen en de boze wolf. En voor mij natuurlijk. Opfrissen en klaar voor het diner, maar . . .  waar en wat wilden we eten?! Het is een pub geworden, gezellig en lekker eten. Grote hamburgers en lekkere frieten/groenten.
Moe van de reis zijn we na het eten terug gegaan naar het hotel en na nog even napraten hebben we besloten te gaan slapen.

De volgende morgen moesten we er vroeg uit om te ontbijten, natuurlijk nadat we voor jarige Jelle gezongen hadden en hem feliciteerden. We liepen gezamenlijk naar de kantine. Deze was goed verzorgd en dus ook voldoende om voldaan aan onze voettocht te beginnen naar het Arsenal stadion. Ver was het wel dat stuk lopen, maar de leerlingen stonden hun mannetje/vrouwtje. Door eraan voorbij te lopen, “ ja de leiding en leerlingen keken er aan voorbij, het is ook zo groot,” liepen we nog wat mijlen meer. Maar na enig vragen en navigeren van de leerlingen kwamen we toch nog op tijd op onze afspraak voor de rondleiding aan. Kaartjes opgehaald en ons dus gemeld bij de receptie. Het bleek dat de reservering van meneer Eilering goed gelukt was.

Er viel veel te zien, het is een groot stadion en de faciliteiten zijn dan ook voortreffelijk als je er als voetballer mag spelen en deze mag gebruiken. We hebben het veld niet mogen betreden, maar wel mochten we plaatsnemen op de zetels waar normaal de prominenten plaats konden nemen.
De spelers hebben een verwarmde vloer onder zich zodat deze niet koud zouden worden wanneer het zou gaan vriezen. Leuke sportstoelen in de duckout trouwens. Ze zouden zo wel in mijn auto mogen zitten.  Na het stadion te hebben bekeken en de bijzonderheden te hebben bewonderd hebben we de winkel omvergehaald en gezocht naar koopjes. Maar ja, helaas . die waren er te veel om een keuze te kunnen maken. Voor sommigen van ons was er wel iets wat we dan ook kochten.

Nu we onze aanwinsten hadden uitgekozen en betaald, begonnen we aan de terugweg naar het hotel.  Te voet natuurlijk en langs een andere weg dan we op de heenweg hadden genomen. Dit zorgde voor eeeeeeeenige strijd. Wie, wat, waar nou precies, . . . langs welke weg  . . . leverden veel
keuzemogelijkheden en onzekere momenten op. Gewoon gaan en we zien wel waar de weg ons heen leidt. Dit was voor mij (meneer Eilering) heel moeilijk. Ik wil graag weten waar wij lopen. Lopend langs de lange Holloway Road die overgaat in de Upper-street naar Pentonville road liepen we verder langs Euston road naar ons hotel. Even rusten was wel nodig en we namen de tijd om te bekijken waar we gingen eten. Omdat Jelle vandaag jarig was hebben we gezamenlijk  gekozen voor een heerlijke pizza maaltijd. Na het eten nog een kleine wandeling en dan was het slapen. We moesten ‘s morgens  al vroeg de kamers verlaten, dus hadden we besloten vroeg op te staan en te gaan eten. Ook hadden de heren bedacht dat het wel leuk zou zijn meneer Eilering even lekker te grazen te nemen.

Maar  helaas, een ieder moest gaan slapen. Maaaaaaaaaar na enkele minuten van stilte volgde de eerste mop en ontstond er een wirwar van belevingen die moesten worden verteld. Nu we deze aan elkaar hadden verteld en we gehoord hadden wat de een wel en de ander niet had gezien, was het weer stil op de kamer. Er werd welterusten geroepen en slaap lekker. Even stilte en bijna slapen.
KUSSEN GEVECHTTTTTTTTTTTTTTTTTT.  Ik had het moeilijk in mijn eentje tegen de rest van de jongens.  Moe als ze waren, vielen ze in slaap. En wel tot de volgende morgen, dus geen kans om mij  een poets te bakken. ‘Goh, wat jammer nou’ klonk het de volgende morgen en werden de ideeën prijs gegeven. Tampons voor in de neus , oog potlood voor de snorharen en jammerlijk geen lipstift te krijgen.  Dus mission failed ( hihi ).  Vroeg op en vroeg ontbijten, helaas te vroeg gereed. Kantine was pas open om 9 uur. Koffers pakken en afscheid nemen van het hotel. Maar hoe komen we naar Victoria Station. De avond ervoor hadden mevrouw Knegtering en ik besloten dat we dit zouden gaan doen met de metro. Spannend was het wel want niemand van ons wist hoe dit moest. Weigeren van pin pasjes en geld waren onze nachtmerries. En zo ging het dus ook. Totdat de loketmedewerker ons er op wees hoe we moesten handelen. En we de kaartjes konden bemachtigen. Mevrouw Knegtering ging voorop en wees ons de weg. Samenblijven was belangrijk en iedereen paste op elkaars bagage.

Het was druk in de metro en bij elke stop werd ernaar elkaar gekeken of we niet uit moesten stappen. Toch namen we het juiste besluit op het juiste moment. Aangekomen op Victoria Station hebben we de bagage opgeslagen, waarna we aan onze dagtocht begonnen. De Londen-Eye (het reuzenrad) bij de Westminster Bridge  aan de South bank was ons eerste doel. Daarna zouden we nog wel zien.
Tijdens de rit in de Londen-Eye hebben we de gangbare foto’s die iedere toerist maakt ook gemaakt. De Big Ben  en Houses of Parlaiment enz.  hierna richting Covent garden om te winkelen.
Hier was het gezellig. De leerlingen en leraren konden naar harte lust winkelen en zich vergapen aan het straattheater dat we te zien hebben gekregen .  Gewoon geweldig. De terug weg bracht ons weer langs St. James’s Park richting Buckingham Palace waar we al eerder de wisseling van de wacht hadden gezien. Hier hebben we nog even in de zon gelegen en gevoetbald, waarna we de voettocht hebben voortgezet richting onze bagage. Hier aangekomen hebben we eerst een pub gezocht met een goede menukaart voor ons eten. Daar hebben we dan ook ons laatste Engelse eten genuttigd. Onze bagage gehaald en wachten op de bus. Alles liep voorspoedig. Opstappen en rijden maar. De tunnel door Antwerpen, dan richting Eindhoven en Utrecht als einddoel. Tijdens de reis met de bus heeft Rob maar 20 minuten geslapen. Hij had zijn Engels sprekende partner gevonden die ook nog eens bezeten was van Mister Bean. Samen zijn zij kijkend en filosoferend met mister Bean de nacht door gekomen. De rest heeft geslapen wanneer het kon. In Utrecht de sneltrein naar Coevorden met een overstap in Zwolle.   Eindelijk THUISSSSSSSSSSS.
Ik ben gebroken maar heb dat nog niet door. Het was in één woord ‘geweldig’.
Dank u wel jongens en meisjes en mevrouw Knegtering.   

Ronald Eilering.